بازي و هيجان

هات بت

پرتاب بكسل

در حومه مسطح تر ، خلبانان را مي توان با يدك كش نيز پرتاب كرد. هنگامي كه در ارتفاع كامل قرار گرفت (با يدك كشي مي توان خلبانان را تا ارتفاع 3000 فوت راه اندازي كرد) ، خلبان يك سيم بند را مي كشد ، و سيم بكسل دور مي افتد. اين امر نياز به آموزش جداگانه دارد ، زيرا پرواز با وينچ ويژگي هاي كاملاً متفاوتي از پرواز رايگان دارد. دو روش عمده براي يدك كشي وجود دارد: يدك كشي پرداختي و بكسل پرداختي.

يدك كشي پرداختي شامل يك وينچ ثابت است كه در سيم بكسل مي پيچد و در نتيجه خلبان را به هوا مي كشد. فاصله بين وينچ و خلبان در آغاز حدود 500 متر يا بيشتر است. يدك كشي پرداختي شامل يك جسم متحرك مانند اتومبيل يا قايق است كه خط كندتري نسبت به سرعت جسم پرداخت مي كند و در نتيجه خلبان را به هوا مي كشد. در هر دو مورد ، داشتن يك سنج كه نشان دهنده كشش خط است ، براي جلوگيري از بيرون كشيدن خلبان از هوا بسيار مهم است. شكل ديگر يدك كش ، يدك كش "خط ثابت" است. اين شامل يك جسم متحرك ، مانند اتومبيل يا قايق ، متصل به پاراگلايدر يا گلايدر آويزان با يك خط ثابت است.

اين نوع بالابر زودرس اغلب منجر به چرخش سريع خلبانان به سرعت از پايين در باد مي شود ، و در نتيجه يك "جلو كشيدن" (به دليل بارهاي بيش از حد خط A) ايجاد مي شود. در آن شرايط خلبان معمولاً به صورت عمودي مي افتد و آسيب ديدگي غيرمعمول نيست. تقريباً در موقعيت هاي افزايش ناگهاني بالاي ده گره ، بهتر است فقط بال را با A بلند كرده و از ترمزها براي جلوگيري از هرگونه پرش احتمالي استفاده كنيد.

ترمزها معمولاً زاويه حمله را به اندازه C افزايش نمي دهند. با افزايش قدرت باد ، خم شدن بار با خم شدن زانوها و هل دادن شانه ها به جلو براي خلبان بيش از هر زمان ديگر مهم مي شود. اكثر خلبانان متوجه خواهند شد كه وقتي دستان آنها به صورت عمودي در زير قرقره هاي ترمز قرار دارد ، قادر به كاهش "كشش لبه عقب" به حداقل مطلوب هستند. وقتي بازوها به عقب رانده مي شوند ، براي اكثر آنها آسان نيست